امام جواد (ع) مي فرمايد :
عزّت و شخصيّت مؤمن در بى نيازى و طمع نداشتن به مال و زندگى ديگران است.
ولادت فرخنده و مسعود نهمين آيت سروري و پيشواي كرامت
و بخشندگي، امام محمد تقي
عليه السلام مبارك باد
دهمین امام هدایت، امام علی النقی علیه السلام در تمام مدت رهبری آسمانی خویش،
بر آسمان زندگی بشریت فروغ هدایت پاشید و خورشیدوار گمشدگان
وادی غفلت و حیرت و گرفتاران کویر شرک و بیداد را رهایی
بخشید. از آن حضرت سخنان گهربار زیبایی به یادگار مانده است
که تشنگان حق و حقیقیت را
کوثری گواراست.
در روایتی نورانی از آن حضرت نقل شده است که فرمودند:
«من یتّق الله یتّقى ومن یطع الله یطاع»
یا هادی!
ای امام العارفین!
ای نور جاری خدا بر زمین!
ای از تبار ستارگان روشن امامت!
جانم فدای نامت!
نام تو حق است!
نام تو چراغ دل هاست.
خویت محمدی ست.
عطر و بویت احمدی ست.
تو سی و سه سال بر فراز قله بلند امامت، رسالت سبز پیامبر را آواز دادی.
سی و سه سال پاسدار دین محمد بودی.
تا آنکه در چهل و یکمین بهار عمرت، شربت وصال را نوشیدی.
و امروز بارگاه ملکوتی تو مقبره خورشید، خانه امید و میعادگاه عاشقان تو است
امام موسی کاظم(ع) در حدیثی در باب اهمیت ماه «رجبالمرجب» فرمودند:
هر کس یک روز از ماه رجب را روزه بگیرد، آتش جهنم یک سال از او دور شود
و هر کس ۳ روز از آن را روزه بگیرد، بهشت
بر او واجب می شود.
شب اول ماه رجب لیله الرغائب نام دارد شبی بسیار پر فضیلت
شب رسیدن به آرزوها و حال چه ارزویی در دل
است جز فرج حضرت صاحب الامر بقیه الله العظم
اروحناله الفدا قائم آل محمد؟؟
نسیم ماه رجب در فضای شهر میپیچد و بار دیگر ماه بزرگ خدا، نویدبخش فصل جدیدی از
بندگی در درگاه عبودیت است، مؤمنان و عارفان که مدتها برای این ماه لحظه شماری میکردند
اکنون مشتاقانه برای ورود به این ماه لحظهشماری میکنند، چرا که ماه رجب «ماه أصَ
بّ» است و رحمت خدا در این ماه بر امت فرو مىریزد.
در اهمیت این ماه همین بس که پیامبر اکرم(ص) فرمودند: ماه رجب ماه بزرگ خداست
و ماهى که حرمت و فضیلت به آن نمىرسد و جنگیدن با کافران در این ماه حرام است و
رجب ماه خداست و شعبان ماه من است و ماه رمضان ماه امت من است کسى که یک روز
از ماه رجب را روزه بگیرد، موجب خشنودى خدای بزرگ میشود و غضب الهى
از او دور میشود و درى از درهاى جهنم بر روى او بسته شود.
امام موسی کاظم(ع) در یک روایتی در باب اهمیت ماه رجبالمرجب فرمود:
هر کس یک روز از ماه رجب را روزه بگیرد، آتش جهنم یک سال، از او دور شود و هر کس
سه روز از آن را روزه بگیرد، بهشت بر او واجب میشود، همچنین فرمود:
رجب نام نهرى است در بهشت که از شیر سفیدتر و از عسل شیرینتر است،
هر کس یک روز از رجب را روزه بگیرد، البته از آن نهر بیاشامد.
برای این ماه خدا اعمال مختلفی ذکر شده است که در
ادامه به برخی از آنها اشاره میشود:
*اعمال شب اول ماه رجب
-از رسول خدا(ص) نقل شده است که به هنگام رؤیت هلال ماه رجب، این دعا را مىخواند:
«اَللّـهُمَّ اَهِلَّهُ عَلَیْنا بِالاْمْنِ وَالاْیمانِ وَالسَّلامَةِ وَالاْسْلامِ رَبّى وَرَبُّکَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ»؛
خدایا این ماه را بر ما به امنیت و ایمان و سلامت و دین اسلام نو کن، پروردگار من
و پروردگار تو (اى ماه) خداى عزوجل است و همچنین از آن حضرت نقل شده است
که وقتى هلال ماه رجب را مىدید، مىفرمود:
«اَللّـهُمَّ بارِکْ لَنا فى رَجَب وَشَعْبانَ، وَبَلِّغْنا شَهْرَ رَمَضانَ، وَاَعِنّا عَلَى الصِّیامِ وَالْقِیامِ، وَحِفْظِ اللِّسانِ
وَغَضِّ الْبَصَرِ، وَلا تَجْعَلْ حَظَّنا مِنْهُ الْجُوعَ وَالْعَطَشَ»؛
خدایا برکت ده بر ما در ماه رجب و شعبان و ما را به ماه رمضان برسان و کمکمان ده براى
گرفتن روزه و شب زندهدارى و نگهدارى زبان و پوشیدن چشم و بهره ما را از آن ماه
تنها گرسنگى و تشنگى قرار مده.
- غسل کردن: سیّد بن طاووس مىگوید در کتب «عبادات» روایتى از رسول خدا (ص) یافتم
که آن حضرت فرمود: هر کس ماه رجب را درک کند و در اول، وسط و آخر آن،
غسل کند همانند روزى که از مادر متولد شده،
از گناهان خارج شود (و پاک شود).
- زیارت امام حسین(ع) در این شب فضیلت بسیار دارد.
- بعد از نماز مغرب، 20 رکعت نماز بخواند (هر دو رکعت به یک سلام) و در هر رکعت یک بار سوره
«حمد» و یک بار سوره «توحید» بخواند، رسول خدا(ص) در پاداش این عمل فرمود:
هر کس چنین کند، به خدا سوگند خودش، خانوادهاش، مالش و فرزندانش محفوظ بمانند
و از عذاب قبر پناه داده شود... و در قیامت به سرعت از صراط بگذرد.
-بعد از نماز عشا، دو رکعت نماز به جا آورد، در رکعت اول «حمد» و «الم نشرح» را یک مرتبه
و سوره «توحید» را سه مرتبه بخواند و در رکعت دوم، سورههاى «حمد»، «الم نشرح»،
«توحید» و «معوّذتین» (سورههاى ناس و فلق) را یک بار بخواند و پس از سلام 30 مرتبه بگوید:
«لا اله الاّ الله» و 30 مرتبه «صلوات» بفرستد، رسول اکرم(ص) فرمود:
کسى که این عمل را انجام دهد، خداوند گناهانش را مىآمرزد
و از گناه پاک مىشود.
- 30 رکعت نماز بخواند، (هر دو رکعت به یک سلام) در هر رکعت یک مرتبه «حمد» و یک مرتبه «کافرون»
و سه مرتبه «توحید» را بخواند. در روایتى رسول خدا(ص) فرمود: هر مرد و زن مؤمنى چنین کند،
خداوند تمام گناهان کوچک و بزرگ وى را مىآمرزد و تا سال بعد، خداوند نامش
را در فهرست «نمازگزاران» مىنویسد و از نفاق پاک مىشود.
- احیاى شب اول ماه رجب: شیخ طوسى در «مصباح المتهجّد» از امام صادق(ع) از جدش از
امیرمؤمنان على(ع) نقل کرده است که آن حضرت دوست داشت که در چهار شب از شبهاى سال،
فارغ از هر چیز، به عبادت بپردازد شب اوّل ماه رجب، شب نیمه شعبان،
شب عید فطر و شب عید قربان، در حدیثى دیگر، از امام صادق(ع) نقل شده است
که «تا مىتوانى بر احیاى شبهاى عید فطر، عید قربان و... شب اول رجب
مراقبت کن.
- خواندن دعایى که از امام جواد(ع) نقل شده است که فرمود:
مستحب است انسان، در شب اول رجب، با این کلمات، دعا کند:
«اَللّـهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِاَنَّکَ مَلیکٌ، وَاَنَّکَ عَلى کُلِّ شَىْء مُقْتَدِرٌ، وَاَنَّکَ ما تَشآءُ مِنْ أَمْر یَکُونَ
اَللّـهُمَّ اِنّى اَتَوَجَّهُ اِلَیْکَ بِنَبِیِّکَ مُحَمَّد نَبِىِّ الرَّحْمَةِ، صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ، یا مُحَمَّدُ یا رَسُولَ اللهِ،
اِنّى اَتَوَجَّهُ بِکَ اِلَى اللهِ رَبِّکَ وَرَبِّى لِیُنْجِحَ بِکَ طَلِبَتى»
*اعمال روز اول رجب
- روزه: روایت شده که حضرت نوح(ع) در این روز به کشتى سوار شد و به کسانى که همراه او بودند
امر فرمود روزه بگیرند که هر کس این روز را روزه بگیرد،
آتش جهنم یک سال از او دور شود .
-غسل
-زیارت امام حسین(ع): از امام جعفر صادق(ع) روایت شده است که هر کس امام حسین(ع) را در روز اول رجب
زیارت کند، خداوند او را بیامرزد.
*اعمال مشترک این ماه
این اعمال که مخصوص روز معینى نیست، بلکه در تمام ماه انجام مىشود، بسیار است؛ از جمله:
-در تمام ماه رجب، این دعا را بخواند:
«یا مَنْ یَمْلِکُ حَوآئِجَ السّآئِلینَ، ویَعْلَمُ ضَمیرَ الصّامِتینَ، لِکُلِّ مَسْئَلَة، مِنْکَ سَمْعٌ حاضِرٌ وَجَوابٌ عَتیدٌ،
اللّـهُمَّ وَمَواعیدُکَ الصّادِقَةُ واَیادیکَ الفاضِلَةُ، وَرَحْمَتُکَ الواسِعَةُ فَاَسْئَلُکَ اَنْ تُصَلِّىَ
عَلى مُحَمَّد وَآلِ محمد، واَنْ تَقْضِىَ حَوائِجى لِلدُّنْیا وَالاْخِرَةِ،
اِنَّکَ عَلى کُلِّ شَىْء قَدیرٌ».
-همچنین رسول خدا(ص) فرمودند:
هر کس در ماه رجب صد مرتبه بگوید «أَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَّذِی لا إلهَ إِلاّ هُوَ، وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ وَأَتُوبُ إِلَیْهِ»
و در پایان صدقهاى بدهد، خداوند کارش را به رحمت و مغفرت پایان دهد و هر کس 400 مرتبه
آن را بگوید فضیلت شهیدان را دارد، همچنین ایشان فرمود:
کسى که در ماه رجب هزار مرتبه «لا اِلهَ اِلاَّ اللّه» بگوید، خداوند براى او حسنات فراوانى مىنویسد.
در روایتى آمده است:
«هر کس در ماه رجب، در وقت صبح، 70 مرتبه و شبانگاه نیز 70 مرتبه بگوید اَسْتَغْفِرُ اللّهَ وَأَتُوبُ اِلَیْهِ و
پس از آن، دستها را بلند کند و بگوید أَللّهُمَّ اغْفِرْلی وَ تُبْ عَلَىَّ اگر در همان ماه رجب بمیرد،
خداوند از او راضى خواهد بود...».
-در طول این ماه هزار مرتبه بگوید «اَسْتَغْفِرُ اللّهَ ذَاالْجَلالِ وَالاْکْرامِ مِنْ جَمیعِ الذُّنُوبِ وَالاْثامِ»
تا خداوند رحمان وى را بیامرزد.
-سیّد بن طاووس در «اقبال» فضیلت فراوانى براى خواندن سوره «توحید» در ماه رجب نقل کرده است.
از جمله از رسول خدا(ص) روایت کرده است که هر کس با نیت پاک در ماه رجب،
10 هزار مرتبه سوره «توحید» را بخواند، وارد عرصه قیامت شود در حالى که از گناه پاک باشد
مانند روزى که از مادر متولد شده است و 70 فرشته به استقبال او مىآیند و به وى بشارت بهشت را مىدهند،
همچنین آن حضرت براى هزار بار خواندن سوره «توحید» در این ماه و حتى
صد بار نیز پاداش زیادى ذکر کرد.
-در روایتى از رسول خدا (ص) نقل شده است که آن حضرت فرمود:
«هر کس یک روز از ماه رجب را روزه بدارد و چهار رکعت نماز بگزارد (هر دو رکعت با یک سلام)
و در رکعت اول صد مرتبه «آیةالکرسى» بخواند و در رکعت دوم دویست مرتبه «توحید»،
پیش از مردن جاى خود را در بهشت مىبیند و یا دیگرى جاى او را ببیند
(و براى او توصیف کند)».
- دعایی را که از امام صادق(ع) روایت شده، خوانده شود:
«خَابَ الْوَافِدُونَ عَلَى غَیْرِکَ وَخَسِرَ الْمُتَعَرِّضُونَ إِلا لَکَ وَضَاعَ الْمُلِمُّونَ إِلا بِکَ وَأَجْدَبَ الْمُنْتَجِعُونَ
إِلا مَنِ انْتَجَعَ فَضْلَکَ بَابُکَ مَفْتُوحٌ لِلرَّاغِبِینَ وَخَیْرُکَ مَبْذُولٌ لِلطَّالِبِینَ وَفَضْلُکَ مُبَاحٌ
لِلسَّائِلِینَ وَنَیْلُکَ مُتَاحٌ لِلْآمِلِینَ وَرِزْقُکَ مَبْسُوطٌ لِمَنْ عَصَاکَ وَحِلْمُکَ مُعْتَرِضٌ
لِمَنْ نَاوَاکَ عَادَتُکَ الْإِحْسَانُ إِلَى الْمُسِیئِینَ وَسَبِیلُکَ الْإِبْقَاءُ عَلَى الْمُعْتَدِینَ اللَّهُمَّ
فَاهْدِنِى هُدَى الْمُهْتَدِینَ وَارْزُقْنِى اجْتِهَادَ الْمُجْتَهِدِینَ وَلا تَجْعَلْنِى
مِنَ الْغَافِلِینَ الْمُبْعَدِینَ وَاغْفِرْلِى یَوْمَ الدِّینِ».
دوازهم اردیبهشت، روز معلم است و سمبل آن، استاد مرتضی مطهری، آیتالله شهید بود که به دست گروه
فرقان در سال ٥٨، که گروه اندک و کمسواد و متحجر و تنگنظر و کوتهبین بودند
و خود را ایدئولوگ و انقلابی معرفی میکردند. این حادثه بسیار تلخ بود
و فاجعهآفرین، آن هم در نخستین ماههای پیروزی انقلاب اسلامی ایران
محسوب میشد، استاد مطهری، معلم و استاد بود، و مربی بود،
مؤلف بود و گوینده، مجاهد آگاهساز بود و افشاگر،
محقق بود و منصف، آنی قرار و سکون نداشت،
یا فکر میکرد که متفکر شد، یا عابد بود
و متعبد، و یا مینوشت
و نوشته وی مستند بود و جامع، ناقل بود و منقولات وی، معقول و مطبوع و عمیق بود،
یا میگفت و بیان وی روان و دلپذیر بود و نفوذ کلام داشت، نوشتههای
وی متنوع بود و برای بسیاری حرف و سخن داشت، کلام و فلسفه
و تفسیر و تاریخ و حدیث و موعظه و مرثیه را با خود داشت،
دارای توکل و توسل و تعهد بود، دقیق بود و عمیق،
عواطف و خرد و حکمت و اخلاق و دیانت در قلم
و کلام و عمل وی موج میزد، با اینکه بیش
از ٣٤ سال از شهادت وی میگذرد،
کلام وی تازه و به روز است
و قلم وی نیز طراوات و شادابی و تازگی روز دارد، زیرا برخاسته از «وحی و حدیث و عقل و تجربه» بود،
شاگرد و تربیت شده امام خمینی و علامه طباطبایی رحمتالله علیهما بود و دوستانی
چون آیتالله بهشتی و باهنر و مفتح و هاشمی و خامنهای داشت،
که «فمنهم من قضی نحبه ومنهم من ینتظر ، و ما بدلْوا تبدیلا»
شدند. شهادت وی همراه با قلم و بیان شد و وی
را به درجات رفیع رساند.
روحش شاد و مرتبهاش رفیع و راهش مستدام باد.
معلم در کلام استاد مطهري:
معلم بايد نيروي فکري متعلم را پرورش دهد و او را به سوي استقلال رهنمون شود.
بايد قوه ابتکار او را زنده کند؛ يعني در واقع، کار معلم آتش گيره دادن است.
فرق است ميان تنوري که شما بخواهيد آتش از بيرون بياوريد و
در آن بريزيد تا آن را داغ کنيد و تنوري که در آن هيزم
و چوب جمع است و شما فقط آتش گيره از خارج
مي آوريد و آن قدر زير اين چوب ها و
هيزم ها قرار مي دهيد که اينها کم کم
مشتعل شود.
معلم
را بخش کردم اولش محبت
آخرش محبت بود معلم عزیزم روزت
مبارک...
معلم تو را سپاس : ای آغاز بی پایان ، ای وجود بی کران ، تو را سپاس .ای والا مقام ،
ای فراتر از کلام، تورا سپاس. ای که همچون باران بر کویر خشک اندیشه
ام باریدی سپاست می گویم، تو را به اندازه تمام مهربانی هایت
سپاس می گویم . ای نجات بخش آدمیان از ظلمت جهل و
نادانی،ای لبخندت امید زندگی و غضبت مانع
گمراهی تو را سپاس می گویم .
این تویی که با دستان پر عطوفتت گلهای علم و ایمان را در گلستان وجود می پرورانی
و شهد شیرین دانش را به کام تشنگان می ریزی. پس تو را ای معلم
به وسعت نامت سپاس می گویم . همان نامی که چهار حرف
بیشتر ندارد ، اما کشیدن هر حرف و صدایش زمانی
به وسعت تاریخ نیاز دارد.
در خجسته
سالروز گرامی داشت مقام والای معلم
مراسم با شکوهی با حضور مربیان و مسئولین و همه
خدمت گزاران قرانی موسسات و مراکز مکتب القران شهرستان ملایر
درمورخ 92/2/12 در محل مرکز شماره یک برگزارگردید در این محفل
با صفای قرآنی
پس از تلاوت قران با بیان احادیثی از ائمه اطهار (علیهم السلام )
پیرامون مقام والای معلم قران واهمیت آموزش قران و دین
از کودکی به فرزندان این خطه از میهن اسلامی توسط
سخنران مجلس و اهداء جوایز
وبا طرح سوال پرسش و پاسخ و رفع مشکلات
مربیان قران این نشست به پایان رسید .
التماس دعا .
میلاد پر شکوه دختر رسول خدا و سرور زنان دو عالم ،
حضرت فاطمه سلام الله علیها مبارک باد.
پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) در سال پنجم بعثت، که سال ولادت فرزندش بود؛
در سختترین شرائط و حالات به سر مى برد.
اسلام منزوى بود، و مسلمانان اندك نخستین، شدیداً تحت فشار .
محیط مكه بر اثر شرك و بت پرستى و جهل و خرافات و جنگهاى
قبایل عرب و
حاكمیت زور و بینوایى توده هاى مردم، تیره و تار بود.
پیامبر(صلی الله علیه و آله) به آینده مى اندیشید، آینده اى درخشان از پشت این ابرهاى سیاه
و ظلمانى، آینده اى كه با توجه به اسباب عادى و ظاهرى بسیار دوردست
و شاید غیر ممكن بود.
در همین سال حادثه بزرگى در زندگى پیامبر رخ داد،
به فرمان خدا براى
مشاهده ملكوت آسمانها به معراج رفت، و به مصداق «لنریه من آیاتنا الكبرى»
آیات عظیم پروردگار در پهنه بلند آسمان را با چشم خود دید، و روح بزرگش
بزرگتر شد، و آماده پذیرش رسالتى سنگین تر، توأم با امید بیشتر .
در
روایتى از اهل سنت و شیعه - كه هر دو بر آن تأكید دارند - مى
خوانیم:
پیامبر(صلی الله علیه و آله) در شب معراج از بهشت عبور مى كرد،
جبرئیل از میوه درخت طوبى به آن حضرت داد، و هنگامى كه پیامبر(صلی الله علیه و آله)
به زمین بازگشت نطفه فاطمه زهرا (سلام الله علیها)
از آن میوه بهشتى منعقد شد.
لذا در حدیث مى خوانیم كه پیامبر(صلی الله علیه و آله) فاطمه (سلام الله علیها)
را بسیار مى بوسید، روزى همسرش عایشه بر این كار خرده گرفت،
كه چرا این همه دخترت را مى بوسى؟!
پیامبر(صلی الله علیه و آله) در جواب فرمود:
«من هر
زمان فاطمه را مى بوسم، بوى بهشت را از او استشمام مى كنم.»
و به این ترتیب این مولود بزرگ از عصاره پاك میوه هاى
بهشتى و
از پدرى همچون پیامبر(صلی الله علیه و آله)، و مادر ایثارگر و فداكارى
همچون «خدیجه» در روز بیستم جمادى الثانى گام به دنیا نهاد، و
طعن و سرزنشهاى مخالفین كه پیامبر را بدون «نسل جانشین»
مى پنداشتند، همگى نقش بر آب شد، و به مضمون سوره «كوثر»
فاطمه زهرا چشمه جوشان براى ادامه دودمان پیامبر و ائمه هدى
و خیر كثیر در طول قرون و اعصار،
تا روز قیامت شد.
این بانوى بهشتى نامهایی داشت كه هر كدام از دیگرى پر
معنى تر بود:
1- فاطمه، 2- صدیقه، 3- طاهره، 4- مباركه، 5- زكیه، 6- راضیه، 7- مرضیه،
8- محدثه، 9- زهرا و هر یك بیانگر اوصاف و بركات وجود پربركت او است.
همین بس كه در نام
معروفش «فاطمه» بزرگترین بشارت براى پیروان
مكتبش نهفته است، چرا كه «فاطمه» از ماده «فطم» به معنى جدا شدن،
یا باز گرفتن از شیر است، و طبق حدیثى كه از پیامبر گرامى اسلام(صلی الله علیه و آله)
روایت شده به امیر مؤمنان على(علیه السلام) فرمود:
«مى دانى چرا دخترم، فاطمه نامیده شد؟
عرض كرد: بفرمائید.
فرمود: براى آن كه او و شیعیان و
پیروان مكتبش از آتش دوزخ باز گرفته شده اند!»
از میان
نامهاى او نام «زهرا» نیز درخشندگى و فروغ خاصى دارد،
از امام صادق(علیه السلام) پرسیدند: چرا فاطمه را «زهرا» مى نامند؟
فرمود: «زیرا زهرا به معنى درخشنده است و فاطمه چنان بود
كه چون
در محراب عبادت مى ایستاد، نور او براى اهل آسمانها پرتو افكن مى شد،
همانگونه كه نور ستارگان براى اهل زمین [پرتو افكن است ]،
لذا زهرا نام نهاده شد.»
هنگامى كه خدیجه
زنى با شخصیت و معروف به بزرگى بود،
با پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) ازدواج كرد زنان مكه با
او قطع رابطه كردند، و گفتند: او با جوان تهیدست
و یتیمى ازدواج كرده و شخصیت خود را پائین آورده است!
این وضع همچنان ادامه
یافت تا این كه خدیجه باردار شد و
جنینش كسى جز فاطمه زهرا نبود.
به هنگام وضع حمل به سراغ زنان قریش فرستاد و از آن ها خواست كه
در این ساعات حساس و پردرد و رنج به یارى او بیایند و تنهایش نگذارند،
اما او با این پاسخ سرد و دردآلود روبرو شد كه:
«تو سخن ما را گوش نكردى، با یتیم ابوطالب
كه مالى نداشت
ازدواج نمودى، ما نیز به كمك تو نخواهیم شتافت!»
خدیجه با ایمان، از این پیام زشت و بى معنى سخت غمگین شد،
اما در اعماق دلش نور امیدى درخشید كه خدایش او را در این حال تنها نخواهد گذاشت.
لحظات سخت و بحرانى وضع حمل آغاز
شد، او در محیط خانه تنها بود،
و زنى كه او را كمك كند وجود نداشت، قلب او فشرده تر مى شد، و
امواج خروشان بى مهریهاى مردم روح پاكش را آزار مى داد.
ناگهان برقى در افق روحش درخشید، چشم بگشود و چهار زن را نزد خود دید،
سخت نگران شد. یكى از آن چهار زن صدا زد:
نترس و غمگین مباش. پروردگار
مهربانت ما را به یارى تو فرستاده است ما خواهران توایم.
من ساره ام!
و این یك آسیه همسر فرعون است كه از
دوستان تو در بهشت خواهد بود.
آن دیگری مریم دختر
عمران، و این چهارمى را كه مى بینى دختر موسى بن عمران، كلثوم
است!
ما آمده ایم كه در این ساعت یار و یاور تو باشیم.
و نزد او ماندند تا فاطمه بانوى اسلام دیده به جهان گشود.
آرى به مصداق:
ان الذین قالوا ربنا الله ثم
استقاموا تتنزل علیهم الملائكة الا تخافوا ولاتحزنوا»؛
كسانى كه بگویند پروردگار ما الله است، فرشتگان بر آن ها نازل مى شوند
و مى گویند نترسید و اندوهى به خود راه ندهید.»
در
اینجا نیز علاوه بر فرشتگان، ارواح زنان با شخصیت جهان به یارى
خدیجه با ایمان و پر استقامت شتافتند.
تولد این مولود
خجسته آنچنان پیامبر(صلی الله علیه و آله) را خشنود كرد
كه زبان به مدح و ثناى پروردگار گشود، و زبان بدخواهان كه او را
ابتر مى خواندند، براى همیشه كوتاه شد.
خداوند مژده این مولود پربركت را در سوره كوثر به پیامبرش داد و فرمود:
انا اعطیناك الكوثر،
فصل لربك وانحر، ان شانئك هو الابتر»؛ ما سرچشمه جوشان
خیر كثیر را به تو بخشیدیم، اكنون كه چنین است،
براى پروردگارت نماز بجاى آور و تكبیر گو!
مسلماً دشمن تو، ابتر است!
میلاد فرخنده و با سعادت اسوه تمام عیار مکارموقله رفیع فضائل
